"و من به هر حال آن قدر خوب هستم که بدي هاي خويش را اعتراف کنم و آنقدر قدرت دارم که ضعف هايم را کتمان نکنم و در شايستگيم همين بس که خداوند با دادن تو آنچه را به من نداده است جبران کرده است"

«از وصيتنامه ي دكتر شريعتي»

بعد از سه چهار ماه تنها انگيزه ي به روز كردنم تولد عزيزترينم بود...

تقديم به تمام زندگي ام،تمام آرزوهايم ،نيمه ي «پيدا» شده ام ، صديقه:

"فقط براي همسرم لطفا نقد نكنيد"

هي سعي مي كني كه بداني نمي شود

از چشم من نخواه  بخواني نمي شود

ژوتم،احبك،ايشليبيديخ، آه عشق من

بانوي من ! به هيچ زباني نمي شود

آرام...قلبم از عطشت...-در كنار من

تا پاي گور هم كه بماني- نمي شود

احساس مي كنم كه دلم تا تو با مني

هرگز اسير بي ضرباني نمي شود

قلبي كه در تو گم شده ديگر براي من

پيدا به هيچ نام و نشاني نمي شود

خيلي مصمم كه بميرم براي تو

در كار موش هم بدواني نمي شود...