دیوار

تولدت مبارك

bahrampour — Tue, 11 Sep 2007 08:47:18 GMT

"و من به هر حال آن قدر خوب هستم که بدي هاي خويش را اعتراف کنم و آنقدر قدرت دارم که ضعف هايم را کتمان نکنم و در شايستگيم همين بس که خداوند با دادن تو آنچه را به من نداده است جبران کرده است"

«از وصيتنامه ي دكتر شريعتي»

بعد از سه چهار ماه تنها انگيزه ي به روز كردنم تولد عزيزترينم بود...

تقديم به تمام زندگي ام،تمام آرزوهايم ،نيمه ي «پيدا» شده ام ، صديقه:

"فقط براي همسرم لطفا نقد نكنيد"

هي سعي مي كني كه بداني نمي شود

از چشم من نخواه بخواني نمي شود

ژوتم،احبك،ايشليبيديخ، آه عشق من

بانوي من ! به هيچ زباني نمي شود

آرام...قلبم از عطشت...-در كنار من

تا پاي گور هم كه بماني- نمي شود

احساس مي كنم كه دلم تا تو با مني

هرگز اسير بي ضرباني نمي شود

قلبي كه در تو گم شده ديگر براي من

پيدا به هيچ نام و نشاني نمي شود

خيلي مصمم كه بميرم براي تو

در كار موش هم بدواني نمي شود...

دلگفته ي دوم: دو رباعي از خودم

bahrampour — Fri, 18 May 2007 18:07:18 GMT

بر قلب من آن نگاه پاتك زده است

صد باره و گرم و نرم نرمك زده است

اي نازَكِ من چرا تو پيدايت نيست؟

بدجور دلم براي تو لك زده است

مانند تو كم بود شعورم نرسيد

فهمم به شكستن غرورم نرسيد

من خواستمت ولي خدايم نگذاشت

مي خواستمت...ببخش زورم نرسيد

دلگفته ي اول: به نام دوست

bahrampour — Fri, 23 Mar 2007 18:53:18 GMT

اين شعر رو در سال ۸۴ سروده بودم و به دوستم آقاي "ميثم محمدي" تقديم شده بود

«چگونه قصه بگويد؟... »

چگونه با تو بگويد؟... دلش مردد بود

تمام گفتني اش «يك نگاه ممتد» بود

تمام گفتني اش يك نگاه ممتد نه...

هزار«قصه كه عشق تو را بگويد» بود

تو«ساده» بودي و«سنگين» و برف مي باريد

درون جاده كه سنگيني تو هم سد بود

و خواستي كه نفهمي تمام حرفش را

براي«پاكي» تو«ننگ» عاشقي بد بود

***

چه بچه بازي زشتيست، سردتان شده است

و كارتان كه ز بازي و برف هم رد بود

تمام مي شد اگرآتشی نمي ديديد

ولي نه... ناجيتان شعله اي كه آمد بود

هنوز قلقلكش مي دهد«فراموشي»

هميشه دلخوشي اش اين غرور مرتد بود

ببين كه توي خيالش چه تند مي پيچي

و رشد ساقه ي پيچك نه تا به اين حد بود

درون جاده قدم مي گذاشت با ترديد

كه توي وحشت«باران اگر ببارد» بود

...چه قصه اي شده: باران و برف و تابستان

چگونه قصه بگويد؟ دلش مردد بود

ويك غزل ديگه:

...و بغض مثل اواخر ته صدايش بود

نشست روبرو انگار از خدايش بود

كه حكم كار خودش را... و دادگاه آخر...

خدا كند نكند ، اين فقط دعايش بود

"قبول كرده اي آخر تو هم كه خوشبختا...

ولي تاسف او توي چشم هايش بود

"دوباره كاش قدم مي زديم ماندن را"

نگفت ... حسرت او مرگ رد پايش بود

هميشه حرف دلش را ...هميشه بغضش را...

چه حيف قصه كه ديگر در انتهايش بود-

- براي حرف دل او نداشت جا حتي

همو كه قصه اگر قصه بود جايش بود

نه... اعتقاد ندارد هنوز هم شايد

به هر ضريح اگر حلقه ي دعايش بود

- ‹ديگه تموم؟›

- ‹بله›

-‹خوب ديگه خدا را شكر›

و بغض مثل اواخر ته صدايش بود ...